Vorige week zaterdag kwam bij Victoria’04 ter sprake dat ik nog steeds in mijn eigen Nike tenues de wedstrijden fluit. Waarschijnlijk als één van de weinigen en de rest draagt gesponsorde tenues. Die zou ik eigenlijk ook moeten krijgen in het kader van de eenheid in de vereniging. Nu hangt mijn kast nog steeds vol met allerlei kleurtjes shirts en vond ik het niet echt nodig, maar ja ik wilde ook niet vervelend doen. En zo stond ik dus zaterdag in dat van John Peters ontvangen tenue op het veld bij de meiden O20.
Het was een wedstrijd tussen Victoria’04 en SHO en ik vermaakte me prima. Eerste helft de bezoekers wat beter en in de tweede helft naarmate die vorderde werd de thuisploeg beter. Dat kwam ook doordat ik de gevaarlijkste aanvalster van SHO met geel tien minuten naar de kant stuurde. Ze maakte een natrappende beweging en later bedacht ik me, misschien …. Nou ja, ik had die keuze al gemaakt en kon niet meer terug. Het was wel het begin van een weinig respectvolle periode van de kant van SHO (begeleiding en publiek). Vooral nadat het thuisteam in de derde minuut blessuretijd (van aangegeven vijf minuten) de gelijkmaker scoorde, waarmee het 2-2 werd,
De scheids was ineens kop van jut, terwijl ik part nog deel aan dat doelpunt had, want een ogenschijnlijk simpele terugspeelbal werd volkomen verkeerd verwerkt en de aanvalster van Victoria’04 kreeg de bal cadeau om hem in het lege doel te spelen. Kennelijk was ik toch de gebeten hond (daar heb ik overigens weinig last van hoor), maar liep ik ineens het veld af met in mijn nek een “supporter” of ouder van SHO. Het type dat doordeweeks niets thuis en op zijn werk te vertellen heeft en dan op zaterdag de scheidsrechter eens flink aanspreekt. Het begon met een sarcastisch of ik het wel naar mijn zin had gehad, waarop ik hem zei dat ik het inderdaad een hele leuke wedstrijd vond. Niet het goede antwoord natuurlijk, waarna hij vervolgde dat het schandalig was dat ik 65 minuten had laten spelen (in plaats van 45). Ik kon het niet serieus nemen, nam niet meer de moeite om het te weerleggen en wenste hem een fijn weekend verder. In de kantine zal hij de mede-supporters wel hebben geïnformeerd over hoe hij die scheids had aangepakt!
In de commissiekamer sprak ik met Raymond de wedstrijd van volgende week af en die ga ik op zeker weer met plezier fluiten. Na het douchen en even snel naar huis, was het in de loop van de middag weer snel terug naar de Broekpolder. De keuze was gevallen om mijn jongste kleinzoon weer eens aan het werk te zien met zijn O17 team en zeker omdat de derby tegen CWO op het programma stond.
Precies op tijd was ik weer terug en zag hem in de basis starten op het middenveld en dat is toch de plek waar hij het beste tot zijn recht komt. De wedstrijd was tamelijk eenzijdig en na een ruststand van 6-0 werd het uiteindelijk 8-1 voor Victoria’04. Een prima eerste helft die werd gevolgd door een wat mindere tweede helft, waarin overigens wel de mooiste goal (7-0) werd gescoord. Met één goal, vier assists en een fraai afstandsschot op de lat, ging opa uiteraard trots naar huis. Daar kreeg ik mee dat de andere kleinzoon bij het eerste team ook had gescoord en dus een mooi aandeel had in de 0-2 overwinning in en tegen ’s-Gravendeel.
Komende week op woensdag op het programma de eerste ronde van het schoolvoetbal en zaterdag de MO17 fluiten. Ook dan blijf ik in de middag in de Broekpolder om de semi-derby CION tegen MVV’27 te zien en vooral één van mijn favoriete scheidsrechters aan het werk te zien. Tot de volgende week!