Eind mei dacht ik mijn laatste wedstrijd van dit seizoen te fluiten, maar dat liep toch nog even anders. Eerst was er nog een voorronde wedstrijd voor het Vlaardings Voetbalkampioenschap bij de JO16 en deze week stond weer eens in het teken van de dames. Eerst was er maandag een oefenwedstrijd van de Victoria’04 MO15-1 en zaterdag was er de finale bij de dames voor hetzelfde Vlaardings Voetbalkampioenschap op het terrein van CION.
Het MO15-1 team speelde tegen de leeftijdgenoten van ARC uit Alphen aan de Rijn en ook op dit team mag Victoria’04 trots zijn. De competitie werd afgesloten met een prima 2e plek en in deze wedstrijd werd er ook weer heel goed gespeeld. Af en toe hele vlotte aanvallen en verdedigend stond het als een huis. Uiteindelijk werd er met 6-1 gewonnen, dat was mooi meegenomen, maar van het voetbal werd ik echt vrolijk bij het 6e doelpunt, dat voortkwam uit een uitstekend uitgespeelde aanval. Met recht kon ik melden dat ik het op deze maandagavond heerlijk naar mijn zin had gehad.
De afsluiting was zaterdag uiteraard met de finaledag van het Vlaardings Voetbalkampioenschap. Vooraf nog wat onrust over de invulling van de dag, maar uiteindelijk kwam het toch wel goed en moet er maar later op een rustig moment nog eens één en ander nabesproken worden. Op een gezellig en druk Broekpoldercomplex van CION kwamen zo’n twintig finalewedstrijden voorbij en zagen we er een aantal, waarbij natuurlijk die van de kleinkinderen.
Overigens ging mijn eerste aandacht uit naar de meiden van de MO15 die ik ’s maandags had gefloten en ook dit keer werd er een uitstekende wedstrijd gespeeld en werd Zwaluwen met 6-0 verslagen, titel dus binnen. Geheel onverwachts had onze oudste kleinzoon op een ander veld met Victoria’04 O23 meegedaan (nou ja, hij is 21 en dat mocht dus gewoon) en ook daar was de overwinning binnengehaald. Minder goed ging bij onze jongste kleinzoon, die het met zijn Victoria’04 JO16 team op moest nemen tegen de leeftijdsgenoten van Zwaluwen. Binnen het kwartier stond er 0-5 op het fictieve scorebord en waren ze dus snel kansloos. Ik liet het voor wat het was en ging omkleden, er stond immers ook een wedstrijd voor mijzelf nog op het programma. De JO16 eindigde overigens in 1-9 voor Zwaluwen en resteerde alleen een mooi afscheid van trainer Dirk, die de mannen de afgelopen jaren op perfecte wijze heeft begeleid. Komend seizoen als JO17 dus nieuwe gezichten voor de groep en die zullen het ook wel naar hun zin gaan krijgen met dit team.
Het liep een beetje uit, maar om half twee kon ik dan toch beginnen met mijn damesfinale tussen CION en Zwaluwen. Voor CION is Zwaluwen een beetje een angstgegner, de vorige twee edities werden verloren en dit keer was toch echt de spirit, driemaal is scheepsrecht. Dat lukte ook, het stond al heel snel 2-0 voor de CION dames en ondanks wat kansen aan beide kanten, bleef het dat ook. Het kampioenschap mocht gevierd worden!!!
Eigenlijk waren al die uitslagen voor ons dit keer maar bijzaak, want voor ons stond de dag in het teken van de comeback van onze kleindochter. Een jaar geleden een zware blessure opgelopen en na de noodzakelijke operatie aan de kruisbanden, werd het bijna een jaar revalideren en de laatste maanden trainen en trainen om toch een paar minuten te halen van de finale. Dat lukte en tien minuten voor tijd was daar dan eindelijk die langverwachte terugkeer op het veld. Natuurlijk voorzichtig, maar het ging goed en kon ze meedelen in de feestvreugde. Niet alleen ik, maar natuurlijk de hele familie trots dat ze er na zoveel inspanning weer bij was.
Oh ja natuurlijk was er nog een grote finale tussen Zwaluwen en CION. Dat werd toch wel minder spannend dan de vorige die ik zelf mocht leiden en won Zwaluwen dit keer op het gemak met 5-0.
Dit was de laatste column van het seizoen 2025/2026 en wens ik u uiteraard een mooie zomer, geniet ervan zoveel het kan en ik ben weer terug medio september voor de verslagen van mijn belevenissen op en langs de velden in het seizoen 2026/2027.