Met de finaledag van het Vlaardings Voetbal Kampioenschap 2024 kwam afgelopen zaterdag het seizoen 2023/2024 tot een einde en daarmee ook mijn officiële activiteiten dus als scheidsrechter. Beetje teleurstellend was wel dat er geen nacompetitie meer inzat, ik houd het er maar op dat het in het laatste jaar van de KNVB niet helemaal meer moest komen. Ik ga er maar niet al te diep op in, anders lijkt het een beetje op natrappen en daar houden scheidsrechters niet zo van. Er waren tenslotte genoeg mooie momenten en die zal ik zeker blijven koesteren.
Zo was er gelukkig wel die mooie zaterdag eind mei bij HVC ’10 en ook de finaledag was er eentje om in het geheugen op te nemen. Vanaf het mooie verslag van Cees van der Pol voorafgaande aan de laatste competitiewedstrijd, kwamen er via de (social) media alleen maar mooie dingen voorbij met onder andere een artikel in het AD en Groot Vlaardingen. Verder was zaterdag de nieuwe omroep Twee, het samenwerkingsverband tussen Schiedam en Vlaardingen, aanwezig en die zorgden voor een mooi beeldverslag. Aan allen voor de super mooie reacties veel dank, het heeft gezorgd voor een onvergetelijke laatste maand.
De finaledag begon voor ons al vroeg, we moesten uiteraard de verrichtingen bekijken van de kleinkinderen die ook in een finale stonden. Ik had me stellig voorgenomen om alles rustig te volgen, maar daar kwam toch niet helemaal alles van terecht. Zodra ik op het complex van DVO’32 was werd ik door diverse bekenden aangesproken die benieuwd waren naar mijn laatste optreden. Verder was er in de studio het interview voor de lokale radio, een gesprekje met de burgmeester van Vlaardingen en de opnames voor het eerdergenoemde beeldverslag. Zo ontging me hoe het afliep bij de finale van de JO-14 en bij de dames. Zeker bij die laatste was er sprake van verdriet omdat de CION-dames na penalty’s naast de titel grepen. Gelukkig konden de dames aan het eind van de dag toch nog een klein feestje (mee)vieren.
Rond kwart over vier werd het voor ons tijd om op de grote finale te gaan richten, maar net als een paar weken terug bij mijn wedstrijd in Hoek van Holland kwam er van een fatsoenlijke warming-up niet veel terecht. Weer teveel bekenden en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om die positieve aandacht te negeren. Daarbij was een geruststellende gedachte, ik had twee uitstekende assistenten in de personen van Jeroen Noordhoek en Rinus de Waard en met zijn drieën zouden we het heus wel gaan klaren. Voordat we het veld op konden was er nog een speciaal moment en werd ik door Hans Zwaard (onze voorzitter van de VSV) en Sjaak van der Kroon (voorzitter van het Vld. Kampioenschap) nog een keer in het zonnetje gezet met mooie woorden en bloemen. Niet alleen ik, maar ook mijn vrouw was daar wel blij mee. Als laatste in de voorbereiding nog even snel het zendertje van de omroep om, het gaf een extra dimensie aan het volgen van de wedstrijd. Het was niet nodig om op mijn woorden te letten, zoveel gekke dingen zeg ik nu eenmaal niet tijdens die wedstrijd.
In het verslag van Waterweg-Sport werd de wedstrijd hartverwarmend genoemd en ik denk terecht. Al snel scoorde Zwaluwen via een penalty de 0-1, maar CION zou CION niet zijn als de mouwen niet zouden worden opgestroopt en met een prima inzet kwamen ze voor rust al terug op 2-1 voorsprong. Weliswaar kwam Zwaluwen in de 2e helft terug op 2-2, maar met een fantastische goal werd het toch weer 3-2 voor CION en bleek dat de beslissing. Vanaf dat moment realiseerde ik me dat het nog even scherper moest, Zwaluwen wilde uiteraard nog wel aanzetten en voor CION kon het niet snel genoeg afgelopen zijn. Natuurlijk vond het CION publiek het maar niks, de vijf extra minuten kwamen er toch bij. Toen die voorbij waren klonk mijn allerlaatste fluitsignaal en betekende dat einde scheidsrechters carrière en bevestigde ik nog eens de woorden in het programmaboekje (“geen kaartentrekker”) met de laatste vijf wedstrijden op rij zonder gele- of rode kaarten.
Om een bekende reclameslogan een beetje te imiteren, het waren 26 fantastische jaren. Ik heb er van genoten en nogmaals dank aan een ieder die hieraan heeft meegewerkt, natuurlijk vooral mijn Roosje! Er zullen vast nog wel eens momenten komen dat ik een wedstrijdje fluit, bij de kleinkinderen of veteranen bijvoorbeeld, al was het alleen maar om een beetje in beweging te blijven en/of te genieten.
Dit was tevens de laatste column van dit seizoen, ik wens u een hele mooie zomer en komend seizoen ben ik op bescheiden schaal nog wel eens terug met de column. Tot in het najaar dan maar!!!
