Vorig weekend stond weer eens een wedstrijd fluiten bij de CION dames op het programma, maar helaas kon tegenstander DSVP geen volwaardig team opstellen en zo werd de wedstrijd verplaatst naar een midweekse avond in januari 2026. Ik besloot daarom Sportpark VDL in Maassluis op te zoeken, waar de thuisploeg ging spelen tegen Blijdorp.
Scheidsrechter van dienst was onze Yusuf Durgunsu en die zag ik bij aankomst wat geïrriteerd rond lopen. De reden van de irritatie was dat de bezoekers geen tenue hadden meegenomen (vergeten?) en de start van de wedstrijd dus zo’n 20 minuten uitliep. Uiteindelijk werd begonnen en Yusuf deed de wedstrijd soepel leiden en viel het vooral op dat hij ondanks wat minder volgen, alle (kleine) overtredingen goed wist te beoordelen.
De assistent-scheidsrechter van VDL had zich voorgenomen om zo gemeen mogelijk te vlaggen en stond bovendien vrijwel de gehele wedstrijd, als de scheidsrechter wat verder weg stond, gewoon minimaal vijf meter in het veld. Na een aantal dubieuze vlagsignalen, was Durgunsu hem in de 2e helft zat en liet hem gewoon staan als hij weer ten onrechte vlagde. Ik kon er wel om lachen. Bij 3-0 voor VDL verliet ik het complex, er waren nog andere verplichtingen, en later begreep ik dat het zelfs nog 4-0 was gewonnen. Daar was overigens niets op aan te merken, het was verdiend voor de koploper. Maar je vraagt je toch af waarom een vereniging zo iemand langs de lijn neerzet die enige eerlijkheid niet in zijn woordenboek heeft staan.
In mijn vorige column had ik het over het stilzetten van het eerste team van Victoria’04 na de vermeende bedreiging van de scheidsrechter. Na twee weekenden niet spelen, kwam deze week de uitslag van de tuchtzaak en werd het team gewoon vrijgesproken. Het voorbarige stilzetten was dus niet terecht en bleef alleen de sancties voor de opgelopen kaarten. De meest komische was wel die voor de trainer en die trok het boetekleed aan. Zijn “pannenkoek” aan het adres van de scheidsrechter was goed genoeg voor een wedstrijd schorsing, maar ook de KNVB kon dit niet rangschikken onder bedreiging. Ik merk het nog maar een keer op, wellicht kan de KNVB toch ook wat meer aandacht schenken aan wederhoor.
Voor deze zaterdag kreeg ik van John Peters het verzoek om de MO11 te komen fluiten en zonder aarzeling zei ik uiteraard ja. Toen ik de tegenstander (Pernis) zag, wist ik vrijwel zeker dat in dat team de kleindochter speelt van onze overburen Marja en Marcel. De laatste was verhinderd, maar Marja ging uiteraard met mijn vrouw mee en ik weet zeker dat ze net als ik ontzettend genoten hebben.
Twee heerlijk enthousiast spelende teams, met prima begeleiding langs de kant en met een gelijk opgaande wedstrijd die uiteindelijk in 2-2 eindigde, had ik een heerlijke ochtend. Van alle kanten uit het publiek waren er alleen maar positieve geluiden en kon mijn dag niet meer stuk.
Dit was de laatste column van dit kalenderjaar en dus ben ik ergens in januari wel weer terug. Natuurlijk wens ik een ieder een hele mooie en gezellige kerstdagen en op naar een gezond en zeker sportief 2026. Tot een volgende week!