De week van Wim – seizoen 2022/2023 (25 jaar)

Het is in mijn columns dit jaar al eens eerder gemeld, het is mijn 25e seizoen als scheidsrechter voor de KNVB. Lijkt me wel een mooi moment om eens in het kort te vertellen hoe dat allemaal kwam en wat er in die jaren zoal gebeurde. Natuurlijk is het niet volledig, maar het geeft wel een mooi beeld van mijn 25 jaar fluiten.

Hoe het begon in 1997

In 1992 was ik gestopt als voetballer bij De Hollandiaan (de club heette inmiddels na de fusie overigens HSC). Regelmatig geblesseerd en eigenlijk kwam dat gewoon omdat ik er niet veel voor over had, niet trainen en dan denken dat het op een koude zondagochtend wel goed komt. Nou niet dus en konden mijn voetbalspullen de kast in. Ik werkte in die tijd bij het GAK en had een collega die ook mijn buurman was. Samen deden we weleens hardlopen, maar als er twee druppels regen vielen dan sloegen we over, geen goede motivatie dus. Op kantoor kwam ik wel tot de ontdekking dat mijn conditie niet best was en hoefde maar een trap op te lopen en was buiten adem. Daar moest iets aan gedaan worden, maar ja wat. Andere sporten zoals tennissen, fietsen of zwemmen boeiden me niet, maar om weer bij de veteranen te gaan voetballen leek me ook geen goed plan. Regelmatig was ik nog wel op het complex van HSC om wat wedstrijden te zien en daar werd meerdere keren gevraagd of ik niet een wedstrijdje kon fluiten. Nou ze kenden me toch als voetballer en dan ik als scheidsrechter??? Het werd een paar keer nee en toen het echt niet anders kon, zei ik toch een keer ja. U begrijpt het, ik was verkocht en er volgden meerdere wedstrijden. Maar om meer in conditie te komen en weer discipline te krijgen om trouw te gaan trainen, was er meer voor nodig en mede omdat ik het zo leuk vond, nam ik contact op met de KNVB om in te schrijven voor de cursus. Die was net gestart en alsnog aansluiten ging niet, dus moest ik nog even wachten tot begin 1998. Zo begon die cursus onder leiding van Piet Brouwer en stond ik in het voorjaar van 1998 op een veld in het Hargapark voor mijn stage-wedstrijd GTB 2 tegen VVK 3, met mijn begeleider Mart van de Most. Kort daarop werd het diploma SO-III uitgereikt en kon het avontuur beginnen.

Promoveren en degraderen

Net zoals bij de voetballers is er bij de scheidsrechters sprake van promoveren en degraderen en gebeurt dit aan de hand van een ranglijst die tot stand komt door de beoordelingen van de rapporteurs. Toen ik begon was er nog sprake van 8 groepen en kon het natuurlijk wel even duren voordat je wat hoger floot. Start in groep 8 betekende fluiten in reserve 5e klasse en ik leek geluk te hebben. Nog twee wedstrijden voor de zomerstop en twee rapporten, ik mocht naar groep 7 en dat betekende reserve 3e en 4e klasse. In dat jaar geen rapporten en dus geen promotie, dat betekende een belletje naar de KNVB en tot mijn verbazing kreeg ik als antwoord dat ik eigenlijk te oud was en niet zo veel aandacht zou krijgen. Dat had ik natuurlijk liever voor de cursus gehoord en was het handiger om gewoon weer voor de club te gaan fluiten. Dat was voor de KNVB nu ook weer niet de bedoeling en dus kwam het voorstel, ga in  het najaar de cursus SO-II doen, wij zorgen voor 4x een rapporteur en laat het dan maar zien. Daar kon ik me in vinden en zo kwam ik op die cursus onder leiding van Peter Oskam, bekend als scheidsrechter in het betaald voetbal en tegenwoordig als burgmeester van Capelle aan den IJssel. De cursus verliep probleemloos en van de rapporteurs kwamen goede rapporten en zo werd het groep 6 en de weg naar wedstrijden van standaardteams lag open. Er volgden meerdere promoties en na een paar jaar zat ik in groep 2 (dat heet tegenwoordig groep E) en mocht ik vanaf dat moment 1e en 2e klasse fluiten. Over alle jaren gezien is dat toch wel mijn niveau geworden en als je er een overzicht van maakt gaat het pieken in de 2e klasse.

In 2013 kwam er even een dipje. Ik wilde graag in ieder geval tot mijn 60e in groep 2 blijven, maar ondanks prima rapporten en dito score, degradeerde ik naar groep 3 (F). Dat betekende ontzettend balen en eerlijk is eerlijk, er was een gesprek bij de KNVB voor nodig om toch door te gaan. Na een jaar was de wereld weer helemaal anders, ik eindigde bovenaan en promoveerde weer terug naar groep 2. Daar waar ik altijd zei dat ik op basis van mijn leeftijd niet meer zou promoveren, moest ik dit echt helemaal terugnemen, want een paar jaar later promoveerde ik op mijn 63e zelfs naar groep 1 (D). Maar natuurlijk gaan de jaren tellen en vond ik het later niet zo erg om voorzichtig terug te zakken en ben ik dus dit seizoen vooral in de 3e klasse te vinden, met een enkele keer in de 2e.

Hoogtepunten en dieptepunten

Die zijn er natuurlijk allebei maar gelukkig weinig dieptepunten. Daar begin ik dan maar mee en de eerste was mijn allereerste wedstrijd tussen standaardteams gespeeld aan de Charloisse Lagedijk in Rotterdam. Ik was natuurlijk hartstikke trots dat ik eerste elftallen mocht fluiten, maar na 44 minuten was het over. Na een tackle met buitensporige inzet toonde ik de bewuste speler van de bezoekers de rode kaart, de verzorger van die partij probeerde me fysiek op andere gedachte te brengen en achter mijn rug werd een speler van de thuisclub een gebroken neus geslagen. Welkom in de 5e klasse was het dus. Wedstrijd gestaakt en een paar weken later volgde een strafzaak. Bij die strafzaak aanwezig een secretaris van de thuisclub, die de wedstrijd niet had gezien en dus geen verklaring mocht afleggen. Wel aanwezig acht man van de bezoekers, die allemaal niets hadden gedaan en gezien. Daar stond de verklaring van de scheids tegenover en dus begreep ik wel dat ik een beetje kansloos was. Tegen de verzorger sprak de voorzitter van de tuchtcommissie de legendarische woorden “mensen doen weleens andere dingen dan ze denken te doen” en daarmee zei hij eigenlijk dat ik gelijk had, maar ja acht verklaringen tegen één? De rode kaart werd bestraft met vier wedstrijden schorsing, de gebroken neus bleef onbestraft en de verzorger mocht een maand wegblijven. Ik had er wel begrip voor.

Ook het tweede dieptepunt vond bij toeval plaats aan die Charloisse Lagedijk. Een ex-hoofdklasser was inmiddels afgedaald naar de 2e klasse en was stevig in verval. De tegenstander was die dag de vv Zuidland. Aanvankelijk liep de thuisclub (TOGR) naar een 2-0 voorsprong, maar na rust kwamen de bezoekers terug tot 2-2. Ik had mijn handen vol aan het gedrag van de spelers van de thuisclub en dat resulteerde in drie rode kaarten, waarvan twee voor dezelfde speler. De bedreiging nam toe en moest ik aanhoren dat ik niet meer van het veld zou komen en ik anders wel opgewacht zou worden op het parkeerterrein. Daar was ik niet echt van onder de indruk maar was het toch wel verstandiger om de wedstrijd tijdelijk te staken. Na een afkoelingsperiode werd de wedstrijd nog uitgespeeld en tot overmaat van ramp maakte de thuisploeg (met 9 spelers) de winnende 3-2. Mag ik misschien niet zeggen, ik gunde ze het uiteraard niet, maar als scheidsrechter ben je nu eenmaal neutraal en dus gebeurde het.

Beide incidenten hebben me niet doen besluiten om te stoppen en dat komt natuurlijk omdat er veel meer leuke dingen tegenover staan en een paar hoogtepunten wil ik dan wel benoemen.

Twee wedstrijden die hiervoor in aanmerking komen zijn vreemd genoeg buiten KNVB-verband, maar floot ik uiteraard wel omdat ik KNVB-scheidsrechter was. Voor het Vlaardings kampioenschap floot ik in 2007 de finalewedstrijd tussen HVO en Deltasport en voor de Westland cup floot ik in 2017 de finalewedstrijd  tussen HVC ’10 en FC ’s-Gravenzande. Zeker op die laatste ben ik erg trots omdat ik die als niet-westlander mocht fluiten. Veel aandacht van pers en publiek en een prachtige wedstrijd om leiding aan te geven.

Een ander hoogtepunt is natuurlijk fluiten in de na-competitie en zo was ik in 2014 de scheidsrechter bij de finale-wedstrijd om promotie bij Honselersdijk tegen Piershil. Een wedstrijd om nooit te vergeten, de sfeer was geweldig en als je de filmbeelden  er van terug ziet, begrijp je waarom. In de heenwedstrijd had Piershil gewonnen en dus moest Honselersdijk vol aan de bak. Dat gebeurde en al snel was het 1-0 maar echt afstand nemen lukte niet. Uiteindelijk werd het 2-2 en promoveerde Piershil. Voor Honselersdijk en trainer Piet Boon een domper, want zo ver ik me kan herinneren lukte het vier keer op rij niet om via de na-competitie te promoveren. Nou ja, uiteindelijk kwam het wel goed en spelen ze nu zelfs in de 1e klasse. Voor mijzelf betekende het na een jaar afwezigheid de terugkeer naar groep 2, promotie dus!

Hoogtepunten hoeven natuurlijk niet je beste wedstrijden te zijn, maar andersom is dat uiteraard wel en zo vond ik zelf SVC ’08 tegen DSO in 2019 en Monster tegen TAVV in 2022 behoren tot mijn beste wedstrijden. Omdat er nogal wat cruciale beslissingen voorkwamen in die wedstrijden was er door de gekleurde meningen wel kritiek, maar gelukkig waren van beide wedstrijden uitgebreide filmbeelden en die bevestigden nadrukkelijk mijn gelijk.

Maar de mooiste hoogtepunten waren vanzelfsprekend de wedstrijden die ik mocht fluiten bij mijn kleinkinderen. Ik genoot van de wedstrijdjes van het meidenteam met mijn kleindochter bij Zwaluwen, mijn oudste kleinzoon eerst bij Zwaluwen en later Feijenoord en mijn jongste kleinzoon recent nog met een wedstrijd bij VFC. U begrijpt het wel, opa loopt dan trots in het veld.

Favorieten

Tenslotte moet ik het nog wel even hebben over mijn favoriete voetballers. Om niemand te kort te doen, doe ik het in alfabetische volgorde en begin ik met Marvin Brunswijk. Die zal het zich niet realiseren, maar ondanks dat ik hem echt veel en vaak bestrafte met kaarten, bleven we altijd voor en na de wedstrijd met elkaar normaal in gesprek en dollen. Niet mag ontbreken de helaas veel te vroeg overleden Sander Molenaar, overigens net als Marvin van Deltasport. Waarschijnlijk de beste van de vier die ik noem en een fantastisch persoon in gedrag naar een scheidsrechter. Leroy Smits van HVC ’10 is de speler waar ik mezelf het meest in terug zie. Veel beter dan ik zelf was hoor, maar qua gedrag zo herkenbaar. Buiten het veld een uiterst vriendelijk persoon, maar in het veld …. Ja zo was ik zelf ook wel denk ik. De laatste is Thom Wijnalda van RCL, die ik ook al jaren ken en waarmee ik binnen en buiten het veld kan lezen en schrijven. Fanatiek en vaak scorend, maar ook altijd met respect naar de scheidsrechter.

Tot slot Het is wat langer geworden dan ik had gedacht, maar hopelijk het lezen waard. Tot een volgende week met dan weer ook wedstrijdverslagen!