De week van Wim – seizoen 2022/2023 (5)

Deze week was het de bedoeling dat ik voor de VR/Fidus-cup de wedstrijd BVCB tegen Soccer Boys zou fluiten, maar helaas had ik vorig weekend last van een gevalletje “je wordt ouder pappa” of in mijn geval beter opa wordt ouder. De wedstrijd op zaterdag was op een niet al te best kunstgras gespeeld en ik liet ook in totaal nog een kwartier langer voetballen. Mijn enkels waren het daar niet mee eens en herstel ging dus niet naar wens. Ik wilde Egbert Hadders niet op het laatste moment afzeggen en dus moest ik hem helaas al op maandag melden dat het niet ging lukken. Dat betekende dit keer maar één keer trainen en gelukkig was ik weer op tijd fit voor de wedstrijd op zaterdag.

Op woensdagavond ging ik met mijn dochter naar Sportpark Overschie waar mijn kleindochter met de CION dames tegen de dames speelde van RVV Overschie voor diezelfde VR/Fidus-cup. Dat was geen pretje want er stond een behoorlijk koude wind over het veld. De tegenstander speelt normaal wat hoger en dat was in het veld ook te merken, een kansloze nederlaag. Maar wat mij wel opviel was dat er voldoende dames waren (dat was vorig seizoen weleens anders) en de stemming binnen en buiten het veld prima bleef. Al met al overheerste dus dat ik met plezier naar de wedstrijd had gekeken.

Dat was zaterdagochtend ook zo. Mijn kleinzoon had ik beloofd dat ik met hem mee zou gaan en trainer Ruud van de VFC JO-13 had aangegeven kwart voor negen bij VFC verzamelen, dat betekende dus vroeg op. Er werd gespeeld op sportpark Thurlede tegen de JO-13 van Excelsior ’20. In de eerste helft ging het gelijk op met een 1-1 tussenstand, maar in de tweede helft was VFC duidelijk sterker en won dan ook met 1-4. Zo zag ik dus een hele leuke wedstrijd en wat me zeker opviel was aan beide kanten enthousiaste en positieve trainers. Van Ruud wist ik dat al, maar ook de trainer van Excelsior ’20 kwam uitermate positief over. Later die middag zou ik anders ervaren, maar dat komt straks wel.

Bijna vergeet ik te vertellen dat ik vrijdagmiddag een oud-teamgenoot van mijn cluppie De Hollandiaan tegenkwam. Met mijn vrouw was ik van plan om even naar de stad te gaan en net voordat we in de auto wilden stappen, kwam daar Kees Stam aanfietsen. Omdat niet al mijn lezers hem kennen, vertel ik het nog maar even. Kees was in onze junioren en seniorentijd bekend als “Rooie Kees” uiteraard door zijn rode haar en was op ons niveau één van de beste verdedigers. Speelde dan ook in ons kampioensteam dat de 2e klasse KNVB haalde in de tijd dat 1e klasse nog het hoogste amateurvoetbal was. Ik had hem al een poosje niet gezien en gesproken en direct werden allerlei oude verhalen opgehaald en een uur was zo om. Vrijwel alles ging natuurlijk om De Hollandiaan !!! Toeval of niet, zaterdagavond hadden we een etentje voor de 90e verjaardag van moeders en die wilde graag dicht bij huis en dat werd Café Mes. Arwin liet zijn personeel een mooie avond verzorgen en we kwamen daar de nodige oud-Hollandianen tegen.

Zaterdagmiddag ging de reis naar de Vrederustlaan in Den Haag voor mijn wedstrijd HMSH tegen Wilhelmus. Daar was de ontvangst en begeleiding weer naar behoren en trof ik eigenlijk alleen maar mensen die er een leuke en gezellige middag van wilden maken. De wedstrijd was er één tussen nummer 14 en 13 in de 2e klasse E en het mag duidelijk zijn, het ging om dure punten. Na een vroege goal van HMSH ging het in de eerste helft verder redelijk gelijk op, maar kort voor en na de rust was de thuisploeg dodelijk effectief en stond er ineens 4-0 op het scorebord. Het duurde nogal even voordat Wilhelmus antwoord had, maar toch lukte het om aan het einde van de wedstrijd terug te komen tot 4-2. Bij zo’n tussenstand weet je dat de één nog meer wil aanzetten en de ander zoveel mogelijk wil tegenhouden c.q. vertragen. Dat is echt niet nieuw voor mij, maar ja bij een stevig gevalletje van kramp moest het spel toch even stil gelegd worden. Spelers niet mee eens en gedoe om de geblesseerde speler weer op de been te krijgen. Tot mijn verbazing stond ineens de trainer van Wilhelmus bij me in het veld en dat was toch zeker op een afstand van ca. 60 meter van zijn dugout. In woord en gebaar maakte hij flink duidelijk dat hij niet gediend was van dit oponthoud en kon ik maar één ding doen en hem met rood wegsturen. Na afloop ging er nog een verhaal dat hij mij er eigenlijk alleen maar op wilde wijzen dat er aan de andere kant achter de afrastering een opstootje zou zijn (geweest). Nou heb ik daar niks van kunnen waarnemen, kon het spel na de blessurebehandeling ook gewoon hervat worden, maar ben ik ook van mening dat al zou het zo geweest zijn dit toch de verantwoording van (het bestuur) van de thuisclub is. Het bleef bij 4-2 en HMSH haalde dus de eerste driepunter binnen. Volgende week een stukje de andere kant op richting Leidschendam voor de wedstrijd Stompwijk ’92 en Sporting Leiden. Het verslag volgt wel weer.