Bericht uit Oostenrijk (oktober 2022)

De maand begon met een 2e klasse aanstelling in Ost-Tirol op 1,5 uur rijden van mijn woonplaats. Het betrof een duel tussen de nummer één na laatst en de nummer drie van de ranglijst. Het eerste kwartier was nog gelijkwaardig, maar daarna scoorden de bezoekers 2x kort achter elkaar. De nekslag voor de thuisclub kwam in de laatste vijf minuten voor rust met liefst 3 goals, waarvan 1 strafschop. Rust 0-5.

Na rust gingen de bezoekers op dezelfde voet voort en scoorden nog vijf maal. In de laatste minuut toch nog een curieuze situatie. Allereerst een duel tussen een verdediger en aanvaller naast het strafschopgebied, waarbij de verdediger bal over de zijlijn weet te werken. Al vond hij dat de aanvaller een overtreding maakte. De ingooi komt terecht bij een nogal geblokte stevige aanvaller, dezelfde verdediger valt aan en loopt in feite tegen de aanvaller op alsof hij tegen een muur loopt. Hij valt en wil een overtreding. Aangezien hij duidelijk zelf in fout gaat fluit ik niet. Iedereen is echter gestopt met voetballen en een andere verdediger staat met de bal in zijn handen in het eigen strafschopgebied!

Tsja, dan is het dus een strafschop. Iets waar de met veel misbaar neergestorte verdediger, die de aanleiding was, het overduidelijk niet mee eens is en dus nog een geel kaartje voorgeschoteld krijgt. Strafschop benut, 0-11 en einde wedstrijd. Na afloop nog gezellig met enkele mensen van het thuisclub en het hele uitteam een schnapss genuttigd, waarbij de doelman van de thuisclub nog aangaf dat de strafschop terecht was en zijn medespelers niet zo dom moesten doen.

De overige wedstrijden deze maand ben ik voornamelijk als assistent ingezet bij 1e klasse en Unterliga. Zodoende mooi het hogere niveau kunnen bekijken en vooral gezien dat mijn Oostenrijkse collega’s niet van commentaar gediend zijn en al helemaal niet van de trainers. In liefst drie van de vier wedstrijden ontving een trainer hiervoor een gele kaart. In eerste instantie was ik heel verbaasd met een aanstelling als assistent op woensdagochtend om 11 uur in de Unterliga (vergelijkbaar met 4e divisie). Bleek te gaan om de nationale feestdag in Oostenrijk. Dus eerst vroeg voetballen en dan zui….. Voor hen dan. Ik kon gewoon weer aan het werk ’s middags. Helaas geen Oostenrijkse feestdagen voor mij.

De laatste aanstelling was bij een derby in de 1e klasse, waarbij ikzelf eerst nog even de U13 mocht fluiten. Mijn collega had zijn handen vol aan stevig voetbal en de nodige kritiek. Waarbij het uitteam 5x geel pakte voor “nuttige” overtredingen en de trainer wegens commentaar. Daar kreeg het thuistteam 4x geel, waarvan drie voor commentaar. De laatste (2e) gele kaart na het laatste fluitsignaal was voor een speler slechts het laatste half uur meespeelde…. Uiteraard lag het aan de scheids dat ze met 2-3 verloren hadden als koploper van de nr. drie….. Na afloop onder het genot van een Radler en een broodje schnitzel lieten de trainer en toeschouwers toch weten dat ze zelf wel slecht gespeeld hadden.

Gelukkig gaat het wel de goede kant op met de hielspoor dat mbv rekken en massage van de kuit al grotendeels weg is getrokken. Al is het nog niet optimaal.

Deze maand was er ook nog een (verplichte) terugkombijeenkomst van de scheidsrechters die de afgelopen jaren de Sr. cursus hadden gevolgd. Dit vertoonde grote overeenkomsten met de bijeenkomsten in Nederland. Een soort herhaling en dezelfde soort vragen waar men tegen aanliep als beginnend fluitist.