De column van Wim

De column van Wim

Ik zat de afgelopen anderhalve week ziek thuis en bij het doornemen van wat oude documenten realiseerde ik me dat het toch wel weer even geleden was dat ik iets geschreven had en dus …. vol goede moed maar weer eens begonnen aan een nieuwe column.

In dat kader leek het me wel leuk om de eerste seizoenshelft even de revue te laten passeren en wil ik maar meteen stilstaan bij de nieuwe spelvormen in het pupillenvoetbal. Ik vind het helemaal niks, vier keer tien minuten, voor dat het goed en wel is begonnnen wordt er alweer afgefloten. Maar das nog niet het ergste, ik walg van het indribbelen bij inworp en hoekschop. Het is bedoeld voor meer speelvreugde en zeker voor de wat bedeesde spelertjes. Wat ik er van zie, er komt niks van terecht. De egootjes of de overheersende spelertjes eisen de bal op, dribbelen in en peren op de goal. Nou laat ze wat mij betreft maar gewoon ingooien en een lekkere hoekschop nemen, balletje gewoon voor het doel !

Na een geslaagd vorig seizoen mag ik dus dit seizoen mijn wedstrijden fluiten in de 1e klasse en eigenlijk is het tot nu toe gewoon genieten. Naast die 1e klasse ook af en toe wat bijzondere inzet en zo was ik al de scheidsrechter bij Feyenoord BVO J0-18 tegen Excelsior BVO JO-19 voor de Nike-cup en 4e official in de Tweede divisie bij Kozakken Boys tegen de Treffers. Eén van de leukste wedstrijden die ik dit jaar floot was Nieuw-Lekkerland tegen Oranje Wit. Ik had speciale begeleiding, namelijk mijn kleindochter van bijna 18 jaar. Een voetbaldier en vond dat opa al zo vaak bij haar was komen kijken, dat het ook wel eens andersom kon. Lekker mee dus naar de wedstrijd en ook in de bestuurskamer. Beide besturen vonden het prachtig en het mooiste compliment kwam na afloop van de trainer van de thuisclub. Ik stond bij vertrek even op haar te wachten voor een sanitaire stop en liep Ronald Hulsbosch tegen het lijf. Zijn opmerking was, zo scheids sta je op je dochter te wachten? Nou een mooier compliment kon natuurlijk niet. Overigens ging hij verder behoorlijk geinteresseerd in op haar voetbalervaringen en zo zie je maar, zo kan het ook gewoon.

Het komt niet zo vaak voor dat ik een Vlaardingse club mag fluiten, maar vorige week stond het dan toch op het programma. SHO tegen Deltasport en ik keek er naar uit. Helaas door een felle griepaanval moest ik afzeggen, dat was behoorlijk balen. Hopelijk komt het nog een keer, komend weekend staat in ieder geval op

het programma WV-HEDW tegen Te Werve in Amsterdam. In grote van verenigingen uitgedrukt een reus tegen een dreumes. De Amsterdamse club kent 42 seniorenteams en 62 jeugdteams, mega groot dus en Te Werve doet het in Den Haag met 4 seniorenteams. Benieuwd of er verschil merkbaar is.

Afgelopen zondag was ik als rapporteur te gast bij VFC. Ontvangst als vanouds hartelijk en natuurlijk even bijpraten met die en gene over de club. Er daar maak ik me toch een beetje zorgen over. Was ik in mijn jonge jaren een hele andere mening toegedaan (een jeugdzonde), sinds ik scheidsrechter ben moet ik erkennen dat VFC een prachtige club is met veel inzet van heel veel vrijwilligers. Maar met het eerste team wil het niet zo lukken, een afsplitsing afgelopen zomer door de start van een zaterdag team en dat heeft toch de nodige kwaliteit gekost. Ik hoop van harte dat mannen als Tan Ngyen en Bryn Siegersma de boel op sleeptouw kunnen nemen en samen met trainer Raymond de Romph er voor gaan zorgen dat VFC behouden blijft voor de 2e klasse. Er zijn toch wel wat mensen daar die ik dat heel erg gun, ze weten wel wie ik bedoel.

Tot een volgende keer !